Modlitewnik Powszechny




Yüklə 38.7 Kb.
tarix29.04.2016
ölçüsü38.7 Kb.

Anglikanizm





  • Początek 1533- król Henryk VIII zrywa kontakt z papieżem i ogłasza się głową kościoła w Anglii, ale kościół anglik. zachowuje katolicki charakter.\

  • Za panowania Edwarda VI i Elżbiety I nabiera jednak cech kościoła reformowanego. Szczególnie przyczynili się do tego abp Canterbury Thomas Cranmer (w 1549 wydał „Modlitewnik Powszechny”) i abp Matthew Parker.

  • W 1571 przyjęte zostają Artykuły Anglikańskie (39) opracowane pod wpływem Luteranizmu i Kalwinizmu, które stają się fundamentem Anglikanizmu (ale tylko nieoficjalnie).

  • Za rządów pierwszych Stuartów następuje próba restytucji katolicyzmu.

  • Dyktatura Cromwella to z kolei okres wpływów radykalnego prezbiterianizmu.

  • W XVIII wieku następuje kryzys religijności w Anglii-od anglikanizmu odłączają się metodyści.

  • W XIX wieku anglikanizm dzieli się na 3 nurty:

- ewangeliczny (Low church) -aktywna działalność duszpasterska wśród Żydów, Indian, proletariatu. Przedstawiciele: William Wilbeforce, przeciwnik niewolnictwa

- liberalny (Broad Church) – kościół dopuszczający duże różnice w doktrynie. Najwybitniejszy przedst. John F.D. Maurice

- katolicyzujący (High Chuch)-zwany tez ruchem oksfordzkim, skupiony wokół Johna Henrego Newmana i Edwarda Puse’a, wzmocnienie roli kościoła przez zwiększenie biskupiego autorytetu, nawiązanie do początków chrześcijaństwa, odnowa życia religijnego.

Mimo to nie następuje rozłam. Kościół zachowuje hierarchiczną strukturę z liczbą urzędów ograniczoną do 3: biskupa, kapłana, diakona.



  • Kościół Anglii jest kościołem państwowym (państwo mianuje arcybiskupów, biskupów, dziekanów, innych dostojników, sprawuje kontrolę nad formami kultu i ma najwyższą jurysdykcję w sprawach kościelnych). W praktyce król/królowa akceptuje propozycje premiera co do rozdziału dostojeństw. Państwo nie finansuje go. Dzieli się on na dwie prowincje: Canterbury (arcybiskup Canterbury- prymas całej Anglii) i York (arcybiskup Yorku-prymas Anglii). W obu prowincjach istnieje rodzaj synodu- konwokacja (Izba biskupów i Izba Kleru). Od 1970 istnieje Synod Generalny (biskupi ordynariusze, duchowni obu konwokacji i świeccy) zbierający się 3 razy w roku.

  • Podział administracyjny: prowincja, diecezja, dekanat , parafia.

  • Wspólnota Kościołów Anglikańskich- kościół anglikański rozpoczął intensywną działalność misyjną w XVIII w. Po utworzeniu Kościelnego Towarzystwa Misyjnego liczbę anglikanów szacuje się na jakieś 73,5 mln:

  • 1/3 w Anglii,

  • ok. 35 mln. w Afryce (Nigeria, Uganda, Kenia, RPA),

  • 4 mln w Australii ,

  • USA 2.5 mln.

  • Łącznie 38 prowincji kościelnych.

  • Wspólnotę utrzymują: Modlitewnik Powszechny, jednolity urząd kościelny, uznanie arcybiskupa Canterbury honorowym prymasem.

  • Od 1867, co 10 lat, zbiera się Konferencja Biskupów w Lambeth zwoływana przez arcybiskupa Canterbury , który zaprasza na nią wszystkich biskupów i arcybiskupów. Jest to ciało doradcze. Rolę pośrednika pomiędzy Kościołami pełni Anglikańska Rada Konsultacyjna utworzona na konferencji z 1968.




    • Doktryna:

- ma eklektyczny charakter

- Biblia najważniejszym autorytetem, ale do jego zrozumienia potrzeba; „wewnętrznego światła Pisma św.” ,działania Ducha św., tradycji kościelnej i rozumu

- tylko tradycja apostolska ma boski charakter, źródłem tradycji postapostolskiej nie jest boże objawienie

- nawet sobory nie są nieomylne w kwestiach wiary, od wiernego zależy czy ich decyzje wydadzą mu się zgodne z Pismem św. i rozumem

- rangę sakramentu mają tylko chrzest i wieczerza pańska, pozostałe nie są obrządkami nakazanymi przez Boga

Luteranizm





  • Księgi wyznaniowe (symboliczne) Luteranizmu:

- wyznania wiary: Apostolskie, Nicejsko - Konstantynopoliańskie, Atanazjańskie

- Konfesja Augsburska z 1530 r. - jej autorem był współpracownik Lutra Filip Melanchton, przedstawiono ją na Sejmie Rzeszy w Augsburgu cesarzowi Karolowi V. Odrzucił ją ale szybko stała się fundamentalnym pismem wyznaniowym dla Ewangelików

- Apologia Konfesji Augsburskiej-też Melanchton, od 1537 księga wyznaniowa

- Artykuły Szmalkaldzkie- M. Luter, pismo wyznaniowe od 1544

- traktat o władzy i prymacie papieża- F. Melanchton, księga wyznaniowa od 1537

- Mały Katechizm- M. Luter w 1529

- Duży Katechizm- cykl kazań Lutra wygłoszonych w 1528 w Wittenberdze

- Formuła Zgody-pismo z 1577 , które było owocem kompromisu pomiędzy różnymi nurtami Luteranizmu (gnezjoluteranie i filipiści), wydanie z 1580 stało się pierwszym oficjalnym zbiorem ksiąg symbolicznych Kościoła luterańskiego.



  • Obecnie tylko dwie jej księgi są uznawane przez wszystkie Kościoły luterańskie - Konfesja Augsburska i Mały Katechizm

  • Rozmieszczenie luteranizmu - jest ich około 65 mln:

  • Europa 36,6 mln

  • Niemcy 13,6

  • Szwecja 7,4

  • Finlandia 4,6

  • Dania 4,5

  • Norwegia 3,8

  • Polska - Kościół Ewangelicko – Augsburski 80 tys. wiernych

  • Ameryka Płn. 5 mln ,

  • Ameryka Płd. (Brazylia i Argentyna)

  • Afryka -11mln ( Etiopia, Tanzania, Madagaskar, Nigeria, RPA)

  • Azja -największe wspólnoty: Indonezja - 4,5 mln i Indie - 1,7 mln

      • Doktryna:

- zbawienie człowieka przez wiarę (sola fide) nie przez uczynki (sola gratia)

- Pismo Św. Jedyna miarodajną normą (norma normans) nauki kościoła

- słowo Boże dociera do człowieka jako Zakon - trudne do spełnienia żądania

- Ewangelia - pocieszenie i zapowiedz zbawienia z łaski Bożej

- kościół jest wszędzie tam gdzie głosi się słowo Boże i udziela sakramentów Chrztu i Wieczerzy Pańskiej, pozostałe sakramenty nie zostały ustanowione przez Jezusa więc nie mają tej rangi / Apologia Konfesji Gaus. Jako trzeci sakrament wymienia pokutę /

- kapłaństwo ma powszechny charakter




  • Rok kościelny:

  • podzielony na cykl świąt związanych z Bożym Narodzeniem ,

Wielkanocą i Zesłaniem Ducha Świętego , zniesiono święta poświęcone

męczennikom



  • trzy święta Maryjne : Oczyszczenie N.M.P. , Zwiastowanie N.M.P. ,

Nawiedzenie N.M.P.

  • inne ważne święta : 31.X. – św. Reformacji ,

  • Dzień pokuty i modlitwy – ostatnia niedziela roku kościelnego

    • Stroje liturgiczne to nie znaki Kościoła. W Skandynawii zachowały się dawne stroje liturgiczne ( alba , stuła , ornat i infua ). W Niemczech duchowni noszą czarną togę z białą bewką.

    • Kościół to tylko pomieszczenie , w którym gromadzą się wierni, nie ma charakteru sakralnego. Centralne miejsce zajmuje w nim ambona, ołtarz, który służy do udzielania Wieczerzy Pańskiej i sprawowania czynności liturgicznych. Odbywają się przed nim obrzędy zwane kazualiami ( ślub, konfirmacja – bierzmowanie, ordynacja duchownego – wprowadzenie w urząd kościelny). W pobliżu ambony i ołtarza chrzcielnica. Ważną rolę w czasie nabożeństwa grają organy.

- Konfirmacja w wieku 14 lat , daje prawo udziału w Wieczerzy Pańskiej, prawo zostania rodzicem chrzestnym i czyni członkiem grona dorosłych parafian.

- Ślub i rozwód w gestii władzy świeckiej, nie biskupa



  • Światowa Federacja Luterańska – należy do niej 136 kościołów . Powstała w 1947 na Zgromadzeniu Ogólnym w Lund. W okresie pomiędzy zgromadzeniami ogólnymi jest najwyższym organem kierowniczym.

Kościół Ewangelicko –Reformowany





  • Nazwa reformowany od XVII wieku odnosi się do nieluterańskiego nurtu reformacji. W świecie anglosaskim Kościoły tej tradycji przyjęły nazwę Kościołów prezbiteriańskich.

  • Najwybitniejsi reformatorzy: Ulryk Zwingli, Heinrich Bulinger, Guillaume Farel, Martin Bucer, John Knox, Theodor Beza .

  • Istnieje około 60 ksiąg wyznaniowych, ale w większości mają one charakter lokalny. Nie powstał powszechnie uznawany kanon a poszczególne pisma różnią się od siebie bardziej niż w Luteranizmie. Księga wyznaniowa jest jedynie drogowskazem do Pisma św. i nie ma uniwersalnego charakteru. Najważniejsze z nich to:

- Confessio Tetrapolitana - wyznanie wiary czterech niemieckich miast, które nie przyjęły Konfesji Augsburskiej. Autorzy to Martin Bucer i Wolfgang Capito

- Confessio Helvetica Priori (Konfesja I helwecka) - z 1536 r., próba pogodzenia luteranizmu z innymi odłamami reformacji

- Consensus Tigurinus - z 1549, porozumienie między Kalwinem a Bullingerem, które ocaliło jedność szwajcarskiej reformacji ale pogłębiło rozłam z niemiecką

- Confessio Gallicana (Konfesja Wiary i Dyscypliny) - z 1559 r autorstwa Kalwina

- Confessio Scoticana - z 1560, John Knox i 5 innych kaznodziejów

- Confessio Helvetica Posteriori (Konfesja II Helwecka) - z 1566, opracowana przez Bullingera jako prywatne wyznanie wiary, odegrała podobną rolę jak Konfesja Augsburska w luteranizmie

- Konfesja Sandomierska - z 1570, opracowana przez Krzysztofa Trecego jako wspólne wyznanie wiary kalwinistów, luteranów i braci czeskich

- Westminster Confession - zredagowana przez angielskich prezbiterianów na synodzie w1646 r. stała się głównym wyznaniem wiary szkockich i północnoamerykańskich prezbiterianów

- Współcześnie powraca się do tworzenia nowych konfesji, przełomem stała się Teologiczna Deklaracja z Barmen(1934)


  • Rozmieszczenie: w 107 krajach żyje około 80 mln reformowanych:

  • Polska 2500 wiernych, 10 parafii

  • Europa (Niemcy, Holandia, Węgry, Szkocja) 20 mln

  • Ameryce Pn. ok. 20 mln.

  • w Ameryce Łacińskiej największym skupiskiem jest Brazylia,

  • w Azji - Indonezja ,Korea, Indie

  • w Afryce - RPA, Egipt, Angola, Madagaskar

    • Doktryna:

- Pismo św. jest słowem bożym więc nie istnieje jakościowa różnica między Starym i Nowym Testamentem

- Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną!!!

- Bycie chrześcijaninem to bycie wybranym, zbawienie nie zależy od uczynków i dobrej woli człowieka - dogmat podwójnej predestynacji (jedni przeznaczeni do zbawienia, drudzy do potępienia)

- Nie ma sprzeczności pomiędzy Prawem Bożym a Ewangelią

- Odrzucenie obrazów, posągów Krzyż jedynym dopuszczalnym symbolem


  • Kościół nie jest sam w sobie godny czci, podstawowe jego wyposażenie to ambona (obecnie często pulpit), ołtarz w formie stołu i chrzcielnica, strojem liturgicznym jest z reguły czarna toga

  • Najważniejsze święta: Boże Narodzenie, Nowy Rok, Wielkanoc, Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Św., Epifania, Wielki Czwartek i Wielki Piątek, nie ma sztywnego trzymania się roku kościelnego

  • Rangę sakramentu mają tylko Wieczerza Pańska i Chrzest, konfirmacja daje prawo uczestnictwa w Wieczerzy Pańskiej i wprowadza w poczet samodzielnych członków kościoła, spowiedź powszechna i indywidualna, modlitwa za chorych nie namaszczenie

  • z racji uznawania zasady powszechnego kapłaństwa wszyscy wierni mają udział w trzech rodzajach urzędu/służby (zbór powołuje przedstawicieli na urzędy):

  • sługi Słowa(duchownego),

  • prezbitera(starszego)

  • diakona.

  • Lokalne wspólnoty łączą się w synod, w którego skład wchodzą duchowni (starsi nauczający) i świeccy (starsi zarządzający)- jest to tzw. ustrój prezbiterialno -synodalny. Kościół w Polsce przyjmuje ustrój synodalno-prezbiterialny

  • Synod jest najwyższym organem ustawodawczym i rozstrzygającym w Kościele. Wybiera on organ wykonawczy i administracyjny jakim jest 5-osobowy Konsystorz na 3-letnią kadencję. Na szczeblu zborowym analogiczne funkcje pełnią Ogólne Zgromadzenie Członków Zboru i Kolegium Kościelne.


Słownik:

KONFESJA [łac.]:

1) religiozn. wyznanie wiary, wyznawana religia; konfesyjna księga zawierająca skrót prawd wiary;

2) szt. plast. przedsionek prowadzący do grobu męczennika znajdującego się pod gł. ołtarzem; grobowiec męczennika z jego relikwiami, wewnątrz kościoła, najczęściej w bogatej oprawie arch.-rzeźb.; ozdobna obudowa grobu męczennika, często w formie baldachimu (np. konfesja w bazylice Św. Piotra w Rzymie, konfesja Św. Stanisława w katedrze na Wawelu).


KONFIRMACJA [łac.], obrzęd rel. praktykowany w wielu wyznaniach protest., w czasie którego młodzież, po zdaniu przed uprawomocnionym duchownym egzaminu ze znajomości zasad wiary, składa publicznie wyznanie wiary i zostaje uroczyście przyjęta do gminy kośc. oraz dopuszczona w charakterze pełnoprawnych członków do uczestnictwa w życiu Kościoła, przede wszystkim do przyjmowania komunii św. (w luteranizmie) i uczestnictwa w Wieczerzy Pańskiej (w kalwinizmie); w katolicyzmie terminu konfirmacja używa się niekiedy jako synonimu bierzmowania.
KONSYSTORZ [łac.], w Kościele katol. zebranie kardynałów pod przewodnictwem papieża w celu omówienia ważnych spraw (gł. ogłoszenia nominacji nowych kardynałów); dawniej również kuria lub sąd biskupi; w Kościołach protest. rada stojąca na czele diecezji lub Kościoła.
PASTOR [łac.], w Kościołach ewang. duchowny pełniący obowiązki duszpasterskie w parafii, mianowany przez synod danego Kościoła lub powoływany przez kongregację wiernych.
PREDESTYNACJA [łac.], przeznaczenie, koncepcja rel., wg której losy człowieka (jego zbawienie lub potępienie) są z góry określone przez wolę Boga; w chrześcijaństwie przejawiła się najpełniej w teologii św. Augustyna; koncepcja predestynacji była przedmiotem wielowiekowych polemik teol., koncentrujących się wokół problemu stosunku predestynacji do łaski Bożej i wolnej woli człowieka; synody w Orange (529) i Valence (855) przyjęły jako obowiązującą naukę Kościoła, że: w przeznaczeniu dobrych do zbawienia — miłosierdzie Boże uprzedza ich dobrą zasługę, a w przeznaczeniu złych do potępienia — sprawiedliwy sąd Boży jest poprzedzony przez ich złe czyny; doktryna predystynacji odrodziła się w  kalwinizmie i  jansenizmie; koncepcja predestynacji (arab. kadar) odegrała też ważną rolę w rozwoju muzułm. myśli teol.-filozoficznej.
SUKCESJA APOSTOLSKA, w katolicyzmie nieprzerwane następstwo biskupów (począwszy od apostołów) prawnie wybranych i ważnie konsekrowanych, którzy strzegą i przekazują depozyt wiary (z tej racji biskupi są określani następcami apostołów); sukcesja apostolska wyraża ciągłość w sprawach wiary i praktyk rel. w Kościele; zewn. znakiem sukcesji apostolskiej i łączności każdego biskupa z innymi biskupami jest gest włożenia rąk na biskupa-elekta przez biskupów konsekrujących go; uzasadniając sukcesję apostolską Kościół katol. powołuje się na wolę Jezusa Chrystusa wyrażoną wobec apostołów, na listy św. Pawła, a także na świadectwa patrystyczne (Klemens Rzymski, Ignacy z Antiochii, Euzebiusz z Cezarei, Ireneusz z Lyonu, Tertulian). Według Katechizmu Kościoła katolickiego (1992), sukcesja apostolska zapewnia jedność Kościoła pielgrzymującego, strzeże braterskiej zgody rodziny Bożej, zapewnia wierność tradycji apostolskiej (czyli komunię wiary i sakramentów otrzymanych od apostołów), tworzy strukturę liturgicznego życia Kościoła; biskup wyświęcony w sukcesji apostolskiej posiada charyzmat prawdy, kieruje diecezją lub eparchią, udziela ważnie 3 stopni sakramentu święceń (diakonat, kapłaństwo, biskupstwo).

Według teologii niekatol. (A. Harnack, R. Sohm) sukcesja apostolska nie jest zasadą zapewniającą ciągłość posłannictwa apostolskiego, lecz jest nią zasada desygnacji charyzmatycznej, zgodnie z którą struktura hierarchiczna Kościoła nie wywodzi się od Jezusa Chrystusa, lecz z ustanowienia ludzkiego; interpretację tę przyjął katol. teolog H. Küng; sukcesję apostolską posiadają katol. Kościoły wsch. i Kościół prawosławny.


SYNOD [gr.]:

1) w Kościele katol. zebranie przedstawicieli duchowieństwa jednej diecezji (synod diecezjalny), biskupów jednej metropolii (synod prowincjonalny) lub biskupów całego kraju (synod plenarny) w celu omówienia spraw związanych z nauką Kościoła i jego działalnością; znany od II w.; od 1965 także stały organ doradczy papieża, zwany Synodem Biskupów;

2) w Kościołach prawosł. (autokefalicznych) stała rada biskupów działająca jako organ zwierzchni pod przewodnictwem zwierzchnika danego Kościoła;

3) w Kościołach protest. zjazd przedstawicieli duchowieństwa i świeckich obradujący pod przewodnictwem superintendenta (biskupa), będący organem władzy zwierzchniej Kościoła w danym kraju.
ZBÓR, religiozn. nazwa protest. gmin rel. (parafii) i miejsc kultu (kościołów); także nazwa ewang. wspólnot rel. w Polsce.
Prekursorzy reformacji

John Wiclief – profesor teologii uniwersytetu oksfordzkiego, zmarły w 1384r. Twórca próby teologicznego uzasadnienia antyfeudalnej opozycji mieszczaństwa angielskiego i części chłopstwa. Biblia to w jego ocenie jedyne kryterium wiary. Wysnuwał z niej wnioski o radykalnym przeciwstawieniu ,,kościoła ubogich” (wybranych i predestynowanych) kościołowi bogatych, hierarchów i papiestwa. Potępiał instytucjonalizację kultu, kupczenie sakramentami, istnienie zakonów. Jego poglądy początkowo były na rękę dworowi królewskiemu ale z czasem przestraszył się on ich radykalizmu. Szczególnie przyczyniły się do tego rozruchy i powstanie chłopskie Wata Tylera i Johna Balla , którzy mocno inspirowali się jego teoriami teologiczno-społecznymi. Dotarły one szybko do kontynentalnej Europy i znalazły godnych kontynuatorów
Jan Hus- dziekan filozofii na uniwersytecie Praskim, zaczął od przekładu Wicliefa na czeski by dojść następnie do samodzielnych interpretacji. W 1413 napisał dzieło swego życia De Ecclesia (,,O kościele”- gorąco polecane przez Lutra), w którym domagał się defeudalizacji kościoła, odebrania mu atrybutów władzy świeckiej, prymatu Biblii (przełożył ją na czeski). Początkowo cieszył się poparciem ze strony króla Wacława i szlachty. Ale gdy przybył na sobór w Konstancji by bronić swoich poglądów już czekał na niego stos. Jego śmierć zaogniła tylko konflikt pomiędzy feudałami a zwolennikami Husa. Ci ostatni podzielili się zresztą na umiarkowanych, skłonnych do ugody z katolicyzmem Kalikstynów (Jan z Pribramu) i radykalniejszych Taborytów. W 1434 Taborytów wspólnymi siłami wyrżnięto w bitwie pod Lipanami. Refleksem ich poglądów stała się Jednota Braci Czeskich założona przez Piotra Chelčickiego, która przeniknęła nawet do Polski.

wspólnoty protestanckie w Polsce

Kościół ewangelicko-augsburski- około 87 tys. wiernych

Kościół ewangelicko-reformowany- 4 tys. wiernych

Metodyści- twórcami tego ruchu byli John i Charles Wesley, akceptują 24 z 39 art. Wiary(patrz anglikanizm), K. ewangelicko-metodystyczny- 4349 wiernych

Baptyści- wyłonili się z anglikanizmu około 1611 w wyniku prześladowań tzw. Independystów, K. Chrześcijan Baptystów- 3 tys.

Kościoły Chrystusowe- wspólnoty baptystyczne wywodzące się z ruchu Disciples of Christ, ojcem chrzestnym był niejaki Thomas Campbell (1763-1854), który utworzył The Christian Association of Washington, K. Chrystusowy – około 4 tys. , K. Zborów Chrystusowych -3645

Kościoły braterskie-o charakterze baptystycznym, wywodzące się z irlandzkiego ruchu braterskiego zapoczątkowanego w Plymouth w1830-K. Wolnych Chrześcijan- 3,5 tys.

Millenaryści- głoszą wiarę w bliskość powtórnego przyjścia Jezusa i nastanie 1000-letniego okresu jego rządów (stąd nazwa), do millenarystów należą ruchy badackie i adwentyści

Adwentyści-William Miller(1782-1849) ich twórca przepowiadał powtórne przyjście Jezusa na rok 1844, gdy to się nie sprawdziło nastąpił podział na mniejsze odłamy, między innymi Kościół Adwentystów Dnia Siódmego założony przez Ellen G. White(1827-1915), K. Adwentystów Dnia Siódmego-10 tys.

Badacze- powstali w XIX wieku w USA, założycielem był Charles Taze Russell (1870-1916), który odrzucał Tradycję i nauki Ojców Kościoła, wskazywał na Pismo święte jako jedyne źródło wiedzy o Bogu. Po jego śmierci doszło do rozłamu, większość skupiła się wokół J. F. Rutherforda(1916-1942) tworzy organizację Świadkowie Jehowy, Strażnica- Towarzystwo Biblijne i Traktatowe-Zarejestrowany Związek wyznania Świadków Jehowy- 124 tys.

Zielonoświątkowcy- twórcami byli biały kaznodzieja Charles Parham(1873-1929) i afroamerykanin W. J. Seymour(1870-1922)- wybrańcy Bogów umierają młodo. Zielonoświątkowcy praktykują charyzmaty wymienione w Listach apostoła Pawła,dary: dary języków, prorokowania, uzdrawiania,Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa- 1500, K. Boży w Chrystusie-1350, K. Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w RP- 4 tys., K. Zielonoświątkowy-18 tys.

Ruch nowoapostolski- chrześcijanie nowoapostolscy czekają na ponowne przyjście Jezusa i przygotowują się do udziału w pierwszym zmartwychwstaniu, Nowoapostolski Kościół jest częścią Organiz. Ogólnego K. Nowoapostolskiego

Mormonizm- założony przez Josepha Smitha(1805-1844) w 1830, oprócz Biblii opierają się na Księdze Mormona, Kościół Jezusa Chrystusa Świętych dni ostatnich- 700 wiernych








Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©www.azrefs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə